Διαχωρίζοντας τη θέση μου από τον Rokas: Άλλο ο κακός δάσκαλος και άλλο η "κακή τέχνη"/Distancing Myself from Rokas: A Bad Teacher is Not the Same as a "Bad Art"

 (for English, scroll down)

GR

Όσοι παρακολουθούν τον χώρο των πολεμικών τεχνών και το YouTube τα τελευταία χρόνια, είναι σχεδόν αδύνατο να μην έχουν πετύχει το όνομα του Rokas Leonavicius (από το κανάλι Martial Arts Journey). Μιλάμε για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε χρόνια στο Aikido, έφτασε στο 3ο Dan, διατηρούσε δικό του dojo, και ξαφνικά μια μέρα βγήκε δημόσια να δηλώσει ότι «το Aikido δεν λειτουργεί». Η ιστορία του έγινε viral και έδωσε άφθονη τροφή σε όσους ψάχνουν ευκαιρία να χλευάσουν την τέχνη μας.

Αν όμως κάποιος κάνει τον κόπο να παρακολουθήσει το βίντεο από τις εξετάσεις του για το 3ο Dan, τα πράγματα γίνονται κρυστάλλινα. Εκεί βλέπουμε ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα. Και spoiler alert: δεν είναι το Aikido.

Το Aikido που παρουσιάζει εκεί ο Rokas είναι, για να μιλήσουμε με όρους πραγματικότητας, μαχητικά άχρηστο. Αυτό που βλέπουμε είναι μια χορογραφία σε ένα απόλυτα αποστειρωμένο περιβάλλον. Λείπει η μαχητική δομή, λείπει η γείωση, λείπει η αίσθηση του κινδύνου. Οι επιθέσεις είναι υποτονικές και οι αντιδράσεις προδιαγεγραμμένες. Όταν παρακολουθείς αυτό το βίντεο, καταλαβαίνεις απόλυτα γιατί αυτός ο άνθρωπος κατέρρευσε όταν αργότερα αποφάσισε να δοκιμάσει τις ικανότητές του απέναντι σε έναν αθλητή του MMA ή απέναντι σε έναν αντίπαλο που απλώς... δεν συνεργαζόταν.

Αυτό που είχε μάθει δεν είχε καμία επαφή με την αληθινή βία. Ήταν εγκλωβισμένος στο απόλυτο "comfort zone" ενός dojo που είχε ξεχάσει το πρώτο μισό της λέξης «πολεμική τέχνη».

Και κάπου εδώ νιώθω την ανάγκη να διαχωρίσω κάθετα τη θέση μου.

Μέσα από αυτό το blog, κάνω ίσως την πιο σκληρή κριτική στο πώς έχει καταντήσει το Aikido σήμερα. Καυτηριάζω το "Bullshido", την εμπορευματοποίηση μετά το 2000, την έλλειψη ρεαλισμού και την ψευδαίσθηση της απόλυτης υπεροχής απέναντι σε μη ρεαλιστικές επιθέσεις. Έχω γράψει για το πώς η επαφή μου με το Muay Thai με ταρακούνησε και με έκανε να δω τα τεράστια κενά στην παραδοσιακή μας προπόνηση.

Όμως, το λάθος του Rokas είναι ένα τεράστιο λογικό άλμα. Επειδή αυτό που έμαθε ο ίδιος ήταν πρακτικά «σκουπίδια», έβγαλε το συμπέρασμα ότι ολόκληρο το Aikido είναι σκουπίδια. Ακύρωσε την τέχνη, αντί να ακυρώσει τον δάσκαλό του, τη γενεαλογία του (lineage) και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος διδάχτηκε.

Στο Aikido, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη, παίζει τεράστιο, καθοριστικό ρόλο το ποιος είναι ο δάσκαλός σου. Το Aikido είναι μια τέχνη αρχών. Αν ο δάσκαλός σου δεν έχει καταλάβει ούτε στο παραμικρό τι είναι πραγματικά το Aikido, αν δεν έχει νιώσει ποτέ του αληθινή μαχητική πίεση, αν δεν ξέρει τι σημαίνει "aliveness" (ζωντανή αντίσταση) στην προπόνηση, τότε θα σου μεταδώσει ακριβώς αυτό: μια όμορφη, νωχελική παραίσθηση.

Αν διδαχτείς σκουπίδια, θα αποδώσεις σκουπίδια. Όταν βγεις στον πραγματικό κόσμο, η ψευδαίσθηση θα γκρεμιστεί βίαια. Αλλά αυτό δεν κάνει την τέχνη άχρηστη. Κάνει άχρηστη τη συγκεκριμένη προπονητική μέθοδο και τους ανθρώπους που τη διαιωνίζουν.

Εγώ δεν αμφισβητώ το Aikido. Αντίθετα, πιστεύω βαθιά σε αυτό. Το Aikido, όταν διδάσκεται από ανθρώπους που κατανοούν τη μηχανική του σώματος, το σωστό timing, την απόσταση (maai) και, κυρίως, όταν δοκιμάζεται απέναντι σε απρόβλεπτες δυνάμεις, είναι μια βαθιά λειτουργική τέχνη.

Η περίπτωση του Rokas πρέπει να είναι μάθημα για όλους μας, αλλά όχι το μάθημα που νομίζουν οι επικριτές. Το δίδαγμα δεν είναι «παρατήστε το Aikido». Το δίδαγμα είναι: «Μην πυροβολείτε την τέχνη όταν το πρόβλημα είναι ο δάσκαλος».

Είναι στο χέρι μας –όσων έχουμε μείνει να παλεύουμε πάνω στο τατάμι αναζητώντας την αλήθεια και τον ρεαλισμό– να καθαρίσουμε το Aikido από τις ψευδαισθήσεις του. Να σπάσουμε το καλούπι (breaking the mold), να ιδρώσουμε, να αμφισβητήσουμε τα κλισέ και να επιστρέψουμε το Aikido στις πραγματικές, μαχητικές του ρίζες.

EN

For anyone following the martial arts scene and YouTube in recent years, it’s almost impossible not to have stumbled upon the name Rokas Leonavicius (from the Martial Arts Journey channel). We are talking about a man who dedicated years to Aikido, reached the rank of 3rd Dan, ran his own dojo, and then suddenly one day came out publicly to declare that "Aikido doesn't work." His story went viral and provided plenty of ammunition for those looking for an excuse to mock our art.

But if you take the time to watch the video of his 3rd Dan grading, things become crystal clear. Right there, we see exactly what the problem is. And spoiler alert: it’s not Aikido.

The Aikido that Rokas demonstrates there is, to speak in realistic terms, martially useless. What we are watching is a choreography in a completely sterile environment. The martial structure is missing, the grounding is missing, the sense of danger is missing. The attacks are lifeless, and the reactions are predetermined. When you watch this video, you completely understand why this man collapsed when he later decided to test his skills against an MMA fighter or against an opponent who simply... wasn't cooperating.

What he had learned had absolutely no connection to real violence. He was trapped in the ultimate "comfort zone" of a dojo that had forgotten the first half of the term "martial art."

And this is exactly where I feel the need to completely distance myself.

Through this blog, I offer perhaps the harshest critique of what Aikido has become today. I condemn the "Bullshido," the commercialization post-2000, the lack of realism, and the illusion of absolute superiority against unrealistic attacks. I have written about how my exposure to Muay Thai shook me up and made me see the massive gaps in our traditional training.

However, Rokas’s mistake is a massive leap in logic. Because what he learned was practically "garbage," he concluded that all of Aikido is garbage. He canceled the art, instead of canceling his teacher, his lineage, and the way he himself was taught.

In Aikido, perhaps more than in any other art, who your teacher is plays a huge, defining role. Aikido is an art of principles. If your teacher hasn't understood in the slightest what Aikido truly is, if they have never felt genuine martial pressure, if they don't know what "aliveness" means in training, then they will transmit exactly that to you: a beautiful, sluggish delusion.

If you are taught garbage, you will produce garbage. When you step out into the real world, the illusion will violently shatter. But that doesn't make the art useless. It makes that specific training method, and the people who perpetuate it, useless.

I do not doubt Aikido. On the contrary, I believe deeply in it. Aikido, when taught by people who understand body mechanics, proper timing, distance (maai), and, most importantly, when tested against unpredictable forces, is a profoundly functional art.

The case of Rokas should be a lesson for all of us, but not the lesson his critics think it is. The takeaway isn't "quit Aikido." The takeaway is: "Don't shoot the art when the problem is the teacher."

It is up to us—those of us left fighting on the tatami in search of truth and realism—to cleanse Aikido of its illusions. To break the mold, to sweat, to question the clichés, and to return Aikido to its true, martial roots.